Mobile menu trigger
nl en de
Account Favorites Bag
Close
nl en de
Account

Interviews

Interviews -

Portrait of an artist

Dymph de Gooijer is pas negentien, maar ze is al een tijdje serieus met haar kunst bezig. Vanaf haar veertiende maakt ze sprekende schilderijen waar je naar blijft kijken. Afgelopen juli heeft ze tijdens de zomereditie van de Modefabriek in de Amsterdamse RAI live geschilderd in de Blue Daze by Summum stand. Als vervolg op deze samenwerking is tijdens de Kunst10daagse van Bergen, van 20 t/m 29 oktober, een serie originele werken van Dymph te bewonderen in de Summum Woman brandstore aan de Oude Prinsweg 13. Wie valt voor haar krachtige kunst kan iets uitzoeken voor thuis: er is een breed scala aan losse werkjes te koop. Hoe komen al die prachtige schilderijen tot stand? We vroegen het Dymph.

 

Hoe vind je het dat je werk tijdens de Kunst10daagse in de Summum Woman brandstore hangt?

“Heel fijn. De winkel heeft een mooie sfeer, het werk past er op de een of andere manier goed. Er komen ook veel mensen af op de Kunst10daagse, dat is leuk. Het doet de naam van Bergen als kunstenaarsdorp eer aan.”

 

Je bent autodidact. Waarom heb je ervoor gekozen om je kunstopleiding niet te voltooien?

“Ik vond het al heel lastig om naar de middelbare school te gaan. Toen ik begon aan de kunstacademie dacht ik: dit wordt het, nu ga ik onderwijs eindelijk waarderen en me op mijn plek voelen. Maar ik merkte dat ik door de opleiding steeds minder tijd ging besteden aan mijn eigen werk. Dat wilde ik niet, ik wil ruimte houden voor wat ik echt vanuit mezelf maak. Na een maand hield ik het voor gezien. Daarna heb ik mezelf een jaar gegeven om te kijken of ik voet aan de grond kon krijgen als kunstenaar. Dat is gelukt. Ik leef deels van mijn schilderijen en deels van acteer- en modellenwerk.”

 

Hoe heeft je schilderstijl zich ontwikkeld?

“In het begin waren mijn beelden een beetje duister en gebruikte ik veel zwart en sombere kleuren. Een weerspiegeling van mijn donkere kant. Maar de afgelopen tijd ben ik meer open gaan staan en dat zie ik terug in mijn schilderijen. Ze zijn lichter en ik werk meer met kleur, al zou je dat misschien niet zeggen. En eerst hingen alle koppen die ik schilderde schuin naar beneden, nu gaan ze steeds meer rechtop staan. Soms zeggen mensen nog wel dat mijn werk duister of zwaar is, maar dat het wel fijn is om naar te kijken.”

 

Is het vreemd om je persoonlijkheid zo weerspiegeld te zien in je werk?

“Ja, dat is gek. Soms weet ik niet eens waarom ik iets op een bepaalde manier schilder en denk ik later: verrek, het heeft met dit gevoel dat ik heb te maken. Soms zit ik ook een beetje te schetsen en teken ik opeens vanzelf het hoofd van iemand die ik heb ontmoet, zelfs van mensen die ik helemaal niet goed ken.”

 

 

 

Je werk is onder meer geïnspireerd door Griekse en Romeinse mythen. Hoe raakte je daardoor geboeid?

“Ik had een kinderboek met korte verhalen die waren gebaseerd op Griekse mythen en dat las ik heel graag. Later ben ik meer teksten gaan lezen en ben ik ook naar Rome gegaan. Daar kwamen alle fantasieën tot leven in de kunst die ik zag. Ik gebruik ook beelden uit de Griekse en Romeinse kunst in mijn schilderijen, vooral de naakte lichamen. Mythen zijn voor mij de perfecte sprookjes, een balans tussen realisme en fantasie. Dat geldt voor mijn werk ook. Het is wel realistisch, je kunt zien wat het voorstelt. Maar het is geen kopie van de werkelijkheid.”

 

Wat draag je tijdens het schilderen?

“Meestal een tuinbroek, of een ruime broek met een hemdje. Ik ga nooit schilderen in de gewone kleren die ik ’s ochtend heb aangetrokken. Als ik werk wil ik namelijk altijd in een personage stappen, een bepaalde rol spelen. Dus kleed ik me speciaal om en soms doe ik ook mijn haar. Ook al ziet niemand het. Het is heel gek, maar dat doe ik graag. Soms vind ik nieuwe kleren zo fijn dat ik die aan wil tijdens het schilderen. Dan komen ze wel onder te zitten, ik heb geen kledingstuk waar geen verf op zit.”

 

Vind je het moeilijk om afscheid te nemen van een schilderij als het verkocht is?

“Ja! Al is het bij het ene wat zwaarder dan bij het andere. De eerste keer dat ik een werk verkocht, moest ik erna echt huilen. Ik dacht: dat was het dan. Een beetje als liefdesverdriet. Voor mijn gevoel geef ik een herinnering weg. Een werk kan voor sommige mensen ook veel betekenen maar anderen vinden het gewoon mooi, iets fraais om boven de bank te hangen. En dat is ook goed.”

 

Krijg je goede reacties op je werk?

“Ik vind het altijd bijzonder als het iemand raakt. Dat is eigenlijk het grootste compliment. Want ik maak iets vanuit mijn gevoel en dan verwacht ik in eerste instantie niet dat het werk ook met iemand anders iets kan doen. Als dat wel zo is, word ik daar op mijn beurt weer door geraakt. Ik vind het ook mooi om het verhaal erachter te horen, dat soms heel anders is dan dat van mij. Toch kan het dan dezelfde lading hebben. Het is ook leuk om vreemden naar mijn werk te zien kijken. Tijdens mijn eerste expositie ging ik soms stiekem luisteren naar wat mensen over de schilderijen zeiden. Af en toe vond ik dat wel lastig, als ze ‘Dit vind ik helemaal niks,’ of zo verklaarden. Maar er waren ook mensen die aan elkaar vertelden wat ze er zo mooi aan vonden. Soms stapte ik er dan op af om een praatje te maken, ook met degenen die negatief waren. Dat was heel grappig.”

 

Ga ja dat tijdens de Kunst10daagse ook doen?

“Absoluut! Ik denk dat ik het niet kan laten.”

 

www.dymphdegooijer.com

You may also like

Back to top